Rimski sistem brojeva ima 7 cifara:
| Arapski | 1 | 5 | 10 | 50 | 100 | 500 | 1000 |
| Rimski | I | V | X | L | C | D | M |
Brojevi se grade tako što se:
- sabiraju (kad je veća cifra ispred manje) i
- oduzimaju (kad je manja cifra ispred veće) cifre.
Pravilo: jedna cifra se ne smije ponavljati više od tri puta.
Primjer (crvenom bojom je označeno oduzimanje):
1884 = MDXXXLXXXIV = 1000 + 500 + 300 + 50 + 30 -1 + 5 = 1884
Rimski brojevi su ustvari slova. Razlog zbog čega je I = 1, V = 5, a X = 10 leži u sljedećem veoma jasnom primjeru
Prst kada se ispruži liči na slovo I, cela šaka (5 prsta) na V, a obe šake (10 prstiju) na X. E sada postavlja se pitanje kako je došlo do brojeva L, C, D, M?
Na latinskom 100 se piše centum, i otud C = 100, isto tako 1000 se piše mille, pa je M = 1000.
Ova dva primjera su veoma jednostavna i veoma logična, e sada zašto se za 50 ne koristi Q (quinquaginta), ili zašto se za 500 ne koristia Q (quingenti)?
Rimljani su tu malo skrenuli sa pomenute logike i napravili sljedeću stvar.
Kada se broj 100 podijeli dobije se 50, isto tako kada se slovo C presječe na pola po horizontali dobije se L. Pola od 1000 je 500, tj. kada se M podjeli po vertikali dobije se slovo koje je najsličnije slovu D (mada po meni više liči na N).
Ovo sve lijepo funkcioniše zaključno sa brojem 3999. Već od 4000 situacija se malo mijenja. Svaki broj dobija crticu iznad, a način pisanja brojeva ostaje isti.
Primer:
U današnje vrijeme rimski brojevi se mogu jedino naći na satovima i na nekim starim zgradama, na kojima pokazuju godinu gradnje.